ZONJËS S’I BËHET VONË

Nga: David Byrne (Talking Heads, 1985) Përktheu: Agron Shala

Herën e fundit ajo u hodh nga dritarja Epo, thjesht u kthye dhe buzëqeshi Mund të mendosh se do të thoshte diçka Por, do të duhej të prisje pakëz Epo, zonjës s’i bëhet vonë Jo, jo, jo, zonjës s’i bëhet vonë Ajo thjesht e kthen kokën dhe zhduket E mua më pëlqen goxha ky stil

Një varkë e vogël që pluskon në lumë Po endet përmes mjegullës Ajo kalon sa herë t’i teket Epo, ja, po kalon prapë Ama, s’ka asnjë problem Jo, jo, jo, s’ka asnjë problem Epo, çfarëdo që bën, për mua është në rregull E mua më pëlqen goxha ky stil

Hajde, hajde, ngjitem e zbres Më pëlqen kjo ndjesi e çuditshme E di, e shoh, është si të shtihesh Mbuloji veshët që të dëgjosh çfarë po them Nuk kam humbur rrugën, por nuk e di ku jam Kam një pyetje Në rregull, në rregull, kjo është ajo që na pëlqen Kush e di, kush e di se çfarë po mendoj?

Ajo thotë se dashuria nuk është ajo që kërkon Por, të gjithë e dinë Sa herë që shikohet në pasqyrë Epo, i lë ndjenjat të shfaqen Ama, zonjës s’i bëhet vonë Jo, jo, jo, zonjës s’i bëhet vonë Ajo vetëm kthehet dhe zhduket E mua më pëlqen goxha ky stil

Uh-oh, uh-oh, ia nisëm përsëri Nuk e di, nuk e di çfarë po them Hej mik, hej mik, sigurisht që nuk ndihem njësoj Asaj i pëlqen të thotë atë që ndien Hej, a u befasova shumë? E di që ti mendon kështu Hajde, hajde, ajo thotë gjithçka Kush e di, kush e di se çfarë po mendon?

Uh-oh, uh-oh Uh-oh, uh-oh

Lexo po ashtu: – Paranoja dhe poliritmet: Këngët më të mira të grupit Talking Heads – David Byrne dhe intervista me vetveten: Muzika është diçka fizike dhe trupi shpesh e kupton atë para koke! – Rruga pa krye – Jeta në kohë lufte – Era që dëgjon – “Television Man” dhe pasqyra e shëmtisë sonë