Vezët ndaj Kurtit dhe beteja për Presidencën: Çfarë fshihej pas shpërthimit të Time Kadrijajt?

Pamjet e deputetes së AAK-së, Time Kadrijaj, duke hedhur vezë drejt Albin Kurtit në Kuvendin e Kosovës, u përhapën me shpejtësi edhe jashtë vendit dhe u raportuan nga media të mëdha ndërkombëtare.

Për shumëkënd, ajo që ndodhi ishte vetëm një shpërthim zemërimi politik.

Por mua më duket se një pyetje ka mbetur pa u bërë sa duhet:

Pse pikërisht atë ditë dhe pse me aq ashpërsi?

Sepse, kur ngjarjet vendosen njëra pranë tjetrës, krijohet një kronologji politike që meriton të lexohet më me kujdes.

Time Kadrijaj kishte deklaruar publikisht se Ramush Haradinaj ishte figura e duhur për President të Kosovës. Haradinaj, nga ana tjetër, prej kohësh e kishte shfaqur ambicien për këtë post.

Por AAK-ja ka vetëm 7 deputetë.

Dhe këtu fillon problemi real.

Haradinaj mund të jetë kandidat, por jo President vetëm me votat e AAK-së

Një kandidaturë mund të shpallet lehtë.

Presidenca, jo.

Në dy raundet e para kërkohen 80 vota, ndërsa në raundin e tretë 61. Kjo do të thotë se Haradinaj, me vetëm 7 deputetë të AAK-së, do të kishte nevojë për një marrëveshje shumë më të gjerë parlamentare.

Pra, nëse kandidatura e tij do të bëhej serioze, rruga drejt Presidencës do të kalonte domosdoshmërisht përtej opozitës.

Dhe pikërisht këtu fillon paradoksi.

Kurtin e quan “spiun të Serbisë”, por matematika e Presidencës e çon te votat e tij

Ramush Haradinaj e ka quajtur publikisht Albin Kurtin “spiun të Serbisë”.

Kjo nuk është një kritikë e zakonshme politike.

Është një akuzë jashtëzakonisht e rëndë.

Por nëse Haradinaj e dëshiron seriozisht Presidencën, atëherë duhet të përballet me realitetin parlamentar: LVV-ja me 53 deputetë është forca më e madhe në Kuvend.

Prandaj lind një pyetje e thjeshtë:

Nëse Albin Kurti është, sipas Haradinajt, “spiun i Serbisë”, çfarë do të ishin votat e 53 deputetëve të tij nëse ato do t’ia hapnin Haradinajt derën e Presidencës?

Të papranueshme?

Apo të pranueshme, sepse këtë herë do të prodhonin një President të quajtur Ramush Haradinaj?

Kjo është çështje koherence politike.

Dhe pikërisht në momentin kritik shpërtheu Time Kadrijaj

Incidenti ndodhi në një moment kur mundësitë për marrëveshje politike po ngushtoheshin.

Çështja e Presidentit dhe ajo e formimit të institucioneve kishin hyrë në një fazë kritike.

Dhe pikërisht atëherë Time Kadrijaj reagoi me një ashpërsi që befasoi opinionin.

Vezët ishin pjesa që pa publiku.

Por gjuha, tensioni dhe momenti politik e bënë incidentin shumë më domethënës.

Prandaj pyetja që shtroj nuk është vetëm pse Kadrijaj u zemërua me Kurtin.

Pyetja është:

A ishte ai shpërthim edhe shprehje e frustrimit politik të AAK-së në momentin kur po bëhej e qartë se rruga e Haradinajt drejt Presidencës po mbyllej?

Kjo pyetje bëhet edhe më e natyrshme kur kujtojmë se vetë Kadrijaj e kishte promovuar publikisht Haradinajn për President.

Dorëheqja nga kreu i AAK-së dhe ambicia presidenciale

Edhe largimi i Haradinajt nga drejtimi i AAK-së meriton të shihet në këtë kontekst.

Më pas, emri i tij vazhdoi të qarkullonte si kandidat potencial për President dhe vetë ai u shpreh i gatshëm ta pranonte kandidaturën nëse do ta propozonte opozita.

A ishte largimi nga kreu i partisë një përpjekje për t’u pozicionuar më vonë si figurë më e pranueshme përtej AAK-së?

Këtë vetëm Haradinaj mund ta sqarojë.

Por politikisht, zhvillimet krijojnë një vijë interesante: largim nga drejtimi formal i partisë, ambicie presidenciale dhe promovim nga njerëzit e tij më të afërt politikë.

Çfarë dështoi realisht atë ditë?

Kjo është pyetja më interesante.

A dështoi vetëm një marrëveshje për institucionet?

A dështoi një kombinim më i gjerë politik?

Apo, bashkë me to, u mbyll edhe një mundësi që Ramush Haradinaj të hynte realisht në garën për Presidencën?

Nëse kjo e fundit ka qenë pjesë e kalkulimeve politike, atëherë reagimi i Time Kadrijajt merr një kuptim tjetër.

Jo si episod i shkëputur.

Por si shpërthim në fund të një dite kur një projekt politik mund të ketë humbur terren.

Politika shpesh zbulohet kur dështon marrëveshje

Kur marrëveshjet funksionojnë, politikanët flasin me kujdes.

Kur ato dështojnë, dalin emocionet.

Pikërisht për këtë arsye incidenti i 8 gushtit nuk duhet parë vetëm si episod parlamentar.

Duhet parë edhe në kontekstin e asaj që po zhvillohej politikisht rreth tij.

Një parti me 7 deputetë.

Një lider me ambicie presidenciale.

Një deputete që e kishte mbështetur publikisht atë kandidaturë.

Një marrëveshje që nuk po arrihej.

Dhe pastaj një shpërthim që e pa gjithë vendi dhe shumë media jashtë Kosovës.

Në fund mbetet kontradikta e Haradinajt

Pyetja nuk është nëse Ramush Haradinaj ka të drejtë të synojë Presidencën.

Sigurisht që ka.

Pyetja është nëse mund ta ndërtojë rrugën drejt postit më të lartë të shtetit duke e quajtur liderin e forcës më të madhe parlamentare “spiun të Serbisë”, ndërsa njëkohësisht matematika politike e detyron të kërkojë mirëkuptimin ose votat e deputetëve të tij.

Nëse ato vota janë të papranueshme, Presidenca mbetet larg.

Nëse janë të pranueshme, atëherë Haradinaj duhet t’i shpjegojë publikut se çfarë vlere kanë akuzat e tij të djeshme.

Dhe pikërisht këtu, ndoshta, qëndron domethënia politike e shpërthimit të 8 gushtit:

Jo vetëm te vezët që i pa e gjithë bota, por edhe te një ambicie politike që mund të ketë përplasur kokën me realitetin e numrave.