“Isha peng i trupit tim, peng i ushqimit”, historia e brazilianit që nga 310 kilogramë tani merr pjesë në maratona

Si fëmijë, ai ishte i dobët. Në moshën 18-vjeçare, ai peshonte midis 150 dhe 180 kilogramë. Në pandemi, ai arriti në 310 kg. Ai kaloi dy vjet i shtrirë në shtrat dhe me oksigjen për të marrë frymë. "Nuk ishte të jetoja, ishte thjesht të jetoja. Isha bërë peng i trupit tim, peng i ushqimit", rrëfen braziliani Julio Otavio Miranda da Silva, i njohur si Julio Mamute, i cili do të garojë në Cursa Bombers Barcelona këtë të diel.

Në familjen e tij nuk kishte pasur histori obeziteti. Ai e kujton fëmijërinë e tij si atë të një djali shumë aktiv që luante në rrugët e Recifes, në bregdetin Atlantik të Brazilit verilindor, dhe notonte. Problemi me peshën e tij filloi kur ishte 11 ose 12 vjeç, në para-adoleshencë.

"Më shumë liri, të shkoja në shtrat vonë, të haja çfarë të doja… Ishte një zakon që vazhdonte të rritej. Dhe si i rritur, shtoja dhe humbisja peshë për vite me radhë", ka shpjeguar fillimisht Julio Mamute.

Ai ka humbur 120 kilogramë

Më e keqja erdhi me pandeminë. "I dhashë fund një lidhjeje në të njëjtin muaj që filloi izolimi, u mbylla në shtëpi dhe ushqimi më dërgohej me anë të aplikacionit. Brenda dy vitesh, shtova mbi 100 kilogramë dhe shkova në mbi 310 kilogramë. Mezi ngrihesha nga shtrati; flija me një aparat frymëmarrjeje. Të bëja dush më lodhte më shumë sesa një vrapim sot", kujton ai, transmeton Telegrafi.

Detyrat më të përditshme u bënë një sfidë. Ai tani ka humbur mbi 120 kg natyrshëm, nëpërmjet ushtrimeve dhe dietës.

"Pas 25 vitesh të të ngrënit vazhdimisht, kisha provuar gjithçka, madje edhe një tullumbace gastrike, por kompulsioni ishte aq i fortë saqë përfundoi duke më shpërthyer brenda stomakut dhe më duhej të shtrohesha në spital për ta hequr. Kur arrita në pikën më të ulët, në atë dhomë të errët ku kalova vite pa lëvizur, kuptova një gjë: nuk ka zgjidhje të jashtme për një sjellje të brendshme", reflekton braziliani.

Júlio Mamute, braziliani që u bë viral dhe peshonte 310 kilogramë, tani vrapon në maratona

Pika e kthesës erdhi tre vjet më parë, në ditëlindjen e tij, më 13 nëntor. Ai ishte mbyllur në shtëpi, duke mos dashur të shihte askënd; vetëm nëna e tij erdhi për vizitë. Nipi i tij lindi tre javë më parë, në të njëjtën ditë dhe në të njëjtën kohë me të.

"Nuk mund ta shpjegoja ndryshe përveçse si një mesazh shumë të qartë se jeta ia vlente të jetohej. Qava sikur nuk kisha qarë kurrë më parë".

Disa ditë më vonë, ai shkoi ta takonte në shtëpinë e motrës së tij dhe i solli dhuratën e tij të parë, një lodër prej pelushi.

"Nuk mund të dilja nga makina. Ndjeva një tërbim dhe një dhimbje të thellë si kurrë më parë. Ndihesha si mbeturinë, sikur asgjë nuk kishte kuptim. Që nga ai moment, dhimbja e të vazhduarit kështu u bë shumë më e madhe se çdo sakrificë për të filluar të humbiste peshë", thotë Julio, përcjell Telegrafi.

Po atë ditë, ai u regjistrua për mësime noti. Ecja nuk ishte një mundësi në atë pikë, kështu që ai kishte nevojë që graviteti të punonte në favor të tij. "Noti më shpëtoi jetën. Nga më shumë se 120 kilogramët që kam humbur, të paktën 100 ishin në ujë. Vrapimi erdhi më vonë, kur trupi im më në fund u dorëzua. Ajo që ndiej sot kur vrapoj distanca të gjata është e vështirë të shprehet me fjalë. Mund ta them vetëm kështu: njerëzit janë kafshët më të adaptuara në botë për të përshkuar distanca të mesme dhe të gjata, dhe obeziteti më grabiti edhe aftësinë për të bërë disa hapa. Kjo është arsyeja pse bëhem kaq emocional në çdo garë, dhe kjo është arsyeja pse jam kaq i shtyrë të marr pjesë në gara në të gjithë botën", shton ai.

Julio në maratonën e Evropës

Ai nuk interesohet për distancën, një maratonë apo një vrapim 10 kilometrash, apo kohën. "Maratona ime është personale: filloi me mua që peshoja mbi 310 kilogramë në shtrat dhe do të përfundojë kur të jem nën 100 kilogramë. Dhe qëllimi im është të vrapoj 42 kilometrat e maratonës origjinale, nga Maratona në Athinë, Greqi", zbulon ai.

Qëllimi i tij tjetër është "të frymëzojë të tjerët të luftojnë për jetën e tyre". Kjo ishte arsyeja pse ai filloi ta ndante historinë e tij në mediat sociale. Sot, ai ka mbi 5 milionë ndjekës. "Shpesh bëj shaka se është udhëtimi i mamuthit të fundit të gjallë, që refuzon të zhduket ", thotë 35 vjeçari.

View this post on Instagram A post shared by JÚLIO MAMUTE (@mamuteofficial)

Emri i tij është Julio, sipas Julio Iglesi as

Gara e tij e parë popullore ishte Sao Silvestre në Sao Paulo më 31 dhjetor të vitit të kaluar: 15.8 kilometra, duke mbajtur rreth 220 kilogramë në pak më shumë se 6 orë. Gara e tij e parë jashtë Brazilit ishte 'Maraton da Europa' e mbajtur në Aveiro, Portugali, në prill, duke veshur bluzën e tij 'Voce pode' (Mundesh) dhe duke përdorur bastunin e tij. Pas kësaj erdhën maratona në Argjentinë dhe Uruguai, dhe ai sapo është kthyer nga gara në Maratonën e Murit të Madh Kinez.

Këtë të diel ai do të vrapojë për herë të parë në Spanjë, në Cursa Bombers Barcelona, një garë 10 km. Do të jetë e veçantë sepse ai do të përmbushë ëndrrën e babait të tij, një fans i madh i Julio Iglesias. Ai u rrit duke dëgjuar muzikën e tij dhe është gjithashtu një admirues i madh i tij.

"Edhe sot, të dëgjosh këngët e tij më jep një emocion të menjëhershëm. Nuk munda ta çoja babanë tim në Spanjë, që ishte ëndrra e tij, por arrita ta çoja për të parë një koncert nga njeriu nga i cili kam trashëguar mbiemrin tim. Duke qenë se jam në Spanjë tani, e mbaj atë ëndërr të tij me vete. Po e bëj për të dy ne", thotë ai.

Për çdo kilogram që humbet, Julio dhuron ushqim. Ai tashmë ka dhënë dy ton në Brazil dhe jashtë vendit.

"Ajo që po më vriste, nga teprica, po u shkon atyre që kanë vërtet nevojë. Është mënyra ime për t'i dhënë mbrapsht botës për gjithçka që po ndodh në jetën time", përfundoi braziliani.

Spanja nuk do të jetë ndryshe; më 17, ai do të bëjë një donacion ushqimi në Barcelonë. /Telegrafi/