Historiani zviceran: Zvicra është një shtet pjesërisht i Bashkimit Evropian

Historiani André Holenstein vlerëson se ideja e një Zvicre të pavarur, që mbështetet vetëm te vetja, nuk qëndron historikisht. Në debatin për marrëveshjet me Bashkimin Evropian (BE), ai e konsideron retorikën e kampit sovranist të anshme, duke theksuar se Zvicra është historikisht e lidhur ngushtë me Evropën dhe se fuqitë e huaja luajtën rol vendimtar në formimin e shtetit modern zviceran.

Këshilli i Shteteve përfundoi shqyrtimin e paketës së marrëveshjeve me Bashkimin Evropian javën e kaluar, ndërsa çështja tani i kalon Këshillit Kombëtar, raporton RTS , transmeton Telegrafi.

Gjatë debatit, kampi konservator i sovranitetit, i udhëhequr nga Partia Popullore Zvicerane (SVP/UDC), ka përdorur retorikë që thekson pavarësinë e Zvicrës nga “diktatet e Brukselit” dhe “gjyqtarët e huaj”, duke paralajmëruar kundër “nënshtrimit ndaj Evropës” dhe duke kundërshtuar ndërhyrjen e institucioneve evropiane.

Megjithatë, historiani André Holenstein, duke folur në një emision të mëngjesit, argumenton se ky këndvështrim nuk pasqyron plotësisht realitetin historik të vendit.

“Zvicra, Konfederata e vjetër, por edhe Zvicra moderne, është një vend që lundron midis, nga njëra anë, një hapjeje, veçanërisht tregtare, ndaj botës, ndaj Evropës, një Zvicër të hapur ndaj botës përmes flukseve migratore, dhe nga ana tjetër, një imagjinate shumë të fiksuar tërheqjeje, idesë se ne jemi një vend që ka mbijetuar gjithmonë falë mjeteve dhe forcës së vet”, shpjegon ai.

Bashkautori i librit “Die Souveränität der Schweiz in Europa” thekson se Zvicra është de facto shumë e integruar në Bashkimin Evropian.

“Falë disa votave demokratike, Zvicra vendosi të integrohet në tregun e përbashkët të Bashkimit Evropian. Zvicra është veçanërisht një anëtare themeluese e Shoqatës Evropiane të Tregtisë së Lirë (EFTA). Ne jemi një anëtar i pjesshëm i Bashkimit Evropian”, pohon Holenstein, transmeton Telegrafi.

Sipas tij, kjo afërsi me tregun evropian nënkupton edhe detyrime për respektimin e rregullave të tij.

“Nëse duam të jemi pjesë e këtij tregu të përbashkët, sigurisht, jemi të detyruar të ndjekim rregullat sipas të cilave u krijua. Është mjaft e thjeshtë në parim. Pra, të flasësh për një kontratë koloniale, për një kontratë nënshtrimi, do të thotë të refuzosh të shohësh se çfarë është në lojë”, deklaron historiani.

Në librin e tij “Mitten in Europa” (Në Mes të Evropës), Holenstein argumenton se Zvicra është një komb i formësuar edhe nga vullneti i fuqive të huaja dhe se nuk ka qenë historikisht një shtet plotësisht sovran.

Ai i konsideron vitet 1798–1848 vendimtare për formimin e Zvicrës moderne. Para kësaj periudhe, nën regjimin e vjetër, territori përbëhej nga një Konfederatë me trembëdhjetë republika të vogla, interes i përbashkët i të cilave ishte shmangia e formimit të një kombi të centralizuar, me qëllim ruajtjen e autonomisë sa më të madhe.

Kjo periudhë u karakterizua nga kriza të shumta politike, luftëra ndërmjet kantoneve dhe ndërhyrje të fuqive të mëdha fqinje.

“Të huajt e ndihmuan shumë Zvicrën të bëhej ajo që u bë në vitin 1848”, vëren Holenstein.

Një nga momentet vendimtare ishte pushtimi francez dhe krijimi i Republikës Helvetike në vitin 1798. Sipas historianit, kjo shënoi fundin e shumë elementeve thelbësore të regjimit të vjetër, përfshirë sistemin e tokave të nënshtruara.

Që nga ajo kohë, në parim, u vendos barazia ndërmjet ish-tokave të nënshtruara dhe ish-kantoneve.

Holenstein thekson gjithashtu rolin e Napoleonit, i cili në vitin 1803 krijoi gjashtë kantone të reja, përfshirë Vaud, Ticino, Thurgau dhe St. Gallen.

Sipas tij, këto kantone ia detyrojnë Napoleonit sovranitetin e tyre kantonal dhe statusin si kantone të plota të Konfederatës.

Një tjetër moment vendimtar ishte Kongresi i Vjenës i vitit 1815, i cili luajti rol qendror në përcaktimin e neutralitetit zviceran.

“Edhe këtu, ishin fuqitë e huaja ato që, në një farë mënyre, e njohën pavarësinë e Zvicrës”, shpjegon historiani.

Sipas tij, fuqitë evropiane e konsideruan Zvicrën, për shkak të pozitës së saj gjeografike dhe neutralitetit, pjesë të rëndësishme të arkitekturës së re evropiane të sigurisë.

Zvicra shërbeu si një shtet tampon ndërmjet Francës dhe ish-Perandorisë Austriake, duke kontribuar në paqen dhe sigurinë në Evropë.

Në përfundim, Holenstein rikujton se ndikimi i huaj ishte thelbësor gjatë periudhës 1798–1848, kur Zvicra kaloi një proces të gjatë për të përcaktuar strukturën e saj të re shtetërore dhe rolin që do të kishte në Evropë. /Telegrafi/