Si u shndërrua partia e Rugovës në klub që huazon presidente dhe shet autoritetin politik

Në politikën kosovare shpesh ndodh që partitë të mos i ngjajnë më vetes. Por rasti i Lidhjes Demokratike të Kosovës duket sikur ka dalë nga ndonjë tregim satirik i Nonda Bulkës ku personazhet hyjnë në shtëpinë e huaj, ulen në krye të sofrës dhe i japin urdhra zotit të shtëpisë se si duhet të sillet.

LDK-ja dikur ishte parti që prodhonte figura politike, ndërsa sot sillet si agjenci “mercatoje”, ku liderët nuk dalin nga struktura, por huazohen për nevoja sezonale, si futbollistët veteranë që nuk kanë më klub, por kërkojnë edhe një kontratë për pension politik. Në vend se kryetari i partisë të prijë listën dhe të mbrojë autoritetin institucional të subjektit të vet, ai duket si kujdestar ceremonial i një projekti personal politik.

Ironia më e madhe është se zgjedhjet janë për Kuvend, për deputetë, për program politik e për përgjegjësi parlamentare — por krejt debati sillet rreth një kandidature presidenciale të kushtëzuar, sikur qytetarët të jenë futur gabimisht në sallën e teatrit dhe jo në proces demokratik. Kjo e shndërron skenën politike në një farsë, ku aktorët harrojnë rolin, regjisori humb skenarin, ndërsa publiku detyrohet të duartrokasë nga mirësjellja.

Nonda Bulka do të thonte se LDK-ja ngjan me atë hanin e vjetër shqiptar, ku pronari rri në këmbë te dera, ndërsa mysafiri i rastit ulet në krye të oxhakut dhe pyet: “A është gati partia, apo duhet ta sjell edhe vulën time?”

Dikur LDK-ja identifikohej me filozofinë politike të Ibrahim Rugova, me strukturë, disiplinë dhe identitet institucional. Sot krijohet përshtypja e një partie që vuan krizë vetëbesimi, aq sa legjitimitetin kërkon ta marrë me “qira morale” nga jashtë strukturës së vet. Dhe kur një parti fillon të marrë hua jo vetëm vota, por edhe identitet politik, atëherë problemi nuk është më elektoral — por ekzistencial.

Parodia bëhet edhe më tragjikomike kur militantët përpiqen ta shesin këtë situatë si “bashkim kombëtar opozitar”, ndërkohë që në realitet duket si marrëveshje noteriale për poste të ardhshme. Kryetari i partisë nuk flet si lider që kërkon mandat, por si administrator prone që pret të vijë pronarja për të bërë inspektimin.

Në fund, votuesi mbetet i hutuar: a po voton për LDK-në, për një aleancë personale, apo për një klub politik ku kryetari është vetëm roje parkingu e ambicieve të dikujt tjetër?

Dhe ndoshta pikërisht këtu do të qeshte Nonda Bulka: jo me kundërshtarët e LDK-së, por me tragjedinë e një partie që dikur prodhonte presidentë, ndërsa sot negocion me “të huazuarit” se kush do të ketë të drejtën të ulet në kolltukun e shtëpisë së vet.