Zemërimi i saj – II

Pse?

Kur njeriu është i zemëruar,

duket i çmendur,

ndërsa kur e aktron zemërimin,

duket i zoti?

Na pëlqen kur dikush

e merr fjalën me nervozizëm,

i përplas fjalët,

shan ngapak

e çartet –

ama vetëm nëse

e aktron zemërimin.

Sepse,

nëse është vërtet i zemëruar,

duket i çmendur.

Më mirë se unë,

këtë e ka shpjeguar Seneka

te “Mbi mllefin”.

…

2.

Pse?

Vjosa Osmani

nuk përshëndetet me njerëz

si zonjë,

pa emocione –

por u gjuhet njerëzve

në përqafim,

si e dalë

nga burgu emocional?

Pse duhej të ndodhte

ai përqafim me Lumirin?

Shkundeshin:

herë majtas,

herë djathtas…

Desh e rrëzoi djalin.

I ra në dorë,

sikur të kërkonte shpëtim.

Pse duhet të duket

kaq melodramatike,

kaq euforike,

kaq nevojlie?

A s’bën

të dukesh e qetë,

që nuk e jep përqafimin

pa një dhimbje të madhe?

Pse tregton me dashuri?

Pse tregton

me përqafime?

Pse mendon

se populli gëzohet

kur dy ish “armiq”,

(komshij në lagjen e milionerëve),

i sheh të përqafuar?

…

3.

Unë:

sa herë jam e zemëruar,

e ridefinoj zemërimin.

Dhe e shtyj:

“Me këtë zemërim

merrem pas 21 ditësh.”

Pastaj,

kur vjen koha,

e sheh

që zemërimi

nuk lind gjithmonë

nga padrejtësia.

Dhe ai

që të ka zemëruar,

është njëfarë fantazme

që nuk do t’i japësh hije.

Sepse ajo që të djeg,

s’ka hije.

Si flaka.

…

4.

Dhe, sot pyes:

Pse Vjosa Osmani

nuk mund të mbijetojë

e vetme në politikë?

Si burrat.

Pse gjithmonë

duhet të jetë pas saj

një politikan

që e bën të madhe?

Ajo nuk e di:

nuk ka pasuri më të madhe

sesa ta ndërtosh veten.

S’mund të ta marrë askush

atë që s’ta ka dhënë.

Ndjehesh institucion,

anipse je e vetmuar.

Ndjehesh ushtri,

anipse s’ke pas vetes njeri.

S’ka pasuri më të madhe

sesa të jesh e pavarur.

Të jesh dikush,

pa pozitë.

Të jesh e madhe

dhe e vetmuar.

Të jesh –

kur nuk ke.

Provoje të jesh vetëm,

kur nuk të ndihmon,

nuk të mbron,

nuk të përkrah askush,

përveç mendjes sate.

Provoje,

në guxofsh.

Në vetmi

rritet mendja.

Jo në përqafimet e huaja.

…

5.

Mbrëmë pyeta:

Pse Vjosa Osmani

është kaq e zemëruar

me Albin Kurtin?

Pse mendon

se ai duhet

t’ia plotësojë dëshirat?

A i ka diçka borxh?

A ka ndodhur diçka

që ne nuk e dimë?

Pse e kërkon pozitën

si trashëgimi emocionale?

Pse e sentimentalizon politikën?

Pse ka ndjenja,

e nuk ka mendime?

…

6.

Ajo nuk ngopet.

Kjo është edhe karakteristikë

e Demave në zodiak:

i duan sendet,

e i pëlqejnë njerëzit,

në vend se

t’i duan njerëzit

e t’u pëlqejnë sendet.

E keni parë:

Vjosën,

Lumirin,

Albulenën…

Kjo e fundit,

si i adhuron shtikllat

më shumë se njeriun.

Si gëzohet

që i ka rritur thonjtë artificialë

dhe flokët bishta…

Këta

e shijojnë mallin,

luksin,

u pëlqen

të duken bukur,

me zor.

Vjosa i ka dy shtëpi,

dhe prapë

sillet si viktimë.

Sikur dikush

ia ka shkatërruar jetën.

Dhe:

Është e sinqertë

në vuajtjen e saj.

Sepse ajo

vërtet mendon

se jo dy shtëpi,

por krejt Kosova

duhet të jetë e saj.

Është ndjesia e saj

e sinqertë.

Është e magjepsur.

Ka fluturuar.

Mëkat.

…

7.

Hashim Thaçi

jetonte me qira,

për t’u dukur i varfër

para popullit.

Me të njëjtin stil

edhe Albin Kurti.

Ndërsa Vjosa Osmani,

më e mençur

se këta të dy:

edhe e ha dynjanë,

edhe nuk skuqet

që populli pyet

ku i gjen paret

për luksin.

Sepse,

populli nuk pyet.

Një grua

me bluzë të bardhë tenisi,

të burrit të vet –

bam –

i ra gjoksit me forcë

kur i tha Vjosës:

“Na ke neve?”

E ti moj “puse”,

kë e ke,

që as rrogë s’ke?

…

EPILOG

E rebeluar

nga keqpërdorimi i dashurisë

në përgjithësi,

e kam hartuar:

“Kodin Penal të Dashurisë

në Republikë”

(botim i përkohshëm,

por me pasoja të përhershme)

…

P.S.

“Nuk e di

se t’kam bezdisë.

Unë të pata me kimet.”

…

AUTOKRITIKË:

…ke harruar

kur e ke përqafuar dikë

për herë të fundit.

Një ditë diele.

Një ditë zamani.