Shqiptari në Paris: “Ktheva çantën me 28 mijë euro – pronari më akuzoi për vjedhje”

Kur gjeti një çantë me 28 mijë euro në taksinë e tij, Luani nga Prizreni nuk mendoi asnjë çast t’i mbante paratë. E gjeti pronarin dhe ia dorëzoi çantën, i bindur se kishte bërë atë që duhej. Por vetëm pak orë më vonë, policia trokiti në derën e tij: pronari pretendonte se mungonin pesë mijë euro. Kthesa erdhi nga një kamerë sigurie dhe nga personi që askush nuk e kishte dyshuar.

Rrëfimi i plotë

Quhem Luan, jam 47 vjeç dhe prej 19 vjetësh jetoj në Paris.

Kam lindur në Prizren, në një familje ku nuk kishim shumë, por babai na përsëriste gjithmonë një fjali:

“Varfëria nuk të turpëron. Të turpëron vetëm ajo që bën për të dalë prej saj.”

Kur erdha në Francë, punova gjithçka që gjeta. Në fillim laja pjata në një restorant, pastaj shpërndaja mallra dhe, më vonë, mora lejen për të drejtuar taksi.

Nuk ishte puna që kisha ëndërruar, por me të rrita dy vajza, pagova qiranë dhe ndihmova nënën time në Prizren. Gruaja ime, Shpresa, punonte me orar të pjesshëm në një furrë buke.

Ne nuk jetonim keq, por çdo shpenzim duhej llogaritur.

Atë të premte të nëntorit e fillova punën në orën gjashtë të mëngjesit. Kishte shi dhe trafiku ishte i rënduar. Rreth mesditës mora dy burra pranë një hoteli në qendër të Parisit.

Njëri ishte rreth të gjashtëdhjetave, i veshur me kostum të errët. Tjetri ishte më i ri, ndoshta 30 vjeç. Gjatë gjithë rrugës folën me nervozizëm për një pagesë që duhej të kryhej para mbylljes së bankës.

I moshuari mbante në prehër një çantë të zezë lëkure.

I lashë para një ndërtese zyrash. Ata dolën me nxitim dhe u përzien me kalimtarët.

Pas tyre mora edhe dy pasagjerë të tjerë. Vetëm kur ndalova për të pirë kafe, vura re çantën poshtë sediljes së pasme.

Mendova se brenda mund të kishte dokumente ose ndonjë kompjuter. E hapa vetëm sa për të gjetur një emër apo numër telefoni.

Kur tërhoqa zinxhirin, pashë tufat me kartëmonedha.

Mbeta për disa sekonda pa lëvizur.

I numërova vetëm sepse doja të dija çfarë po dorëzoja. Ishin 28 mijë euro, të ndara në zarfe. Në njërin prej tyre gjeta një kartëvizitë me emrin e burrit që kisha transportuar: Daniel Moreau.

Në çantë kishte edhe disa dokumente, por asnjë numër privat telefoni. Telefonova zyrën e shkruar në kartë.

Pas një ore, Danieli erdhi në vendin ku i thashë se po e prisja. Bashkë me të ishte edhe burri i ri që kishte udhëtuar në taksi.

Më vonë mësova se ai ishte djali i tij, Julien.

Danieli e mori çantën, e hapi dhe filloi t’i kontrollonte zarfet. Dukej i lehtësuar.

“Më shpëtuat nga një problem shumë i madh”, më tha.

Nxori disa kartëmonedha dhe m’i zgjati si shpërblim, por nuk i pranova.

“Vetëm kontrolloni nëse gjithçka është aty”, i thashë.

Ai pohoi me kokë. Më shtrëngoi dorën dhe u largua.

Kur u ktheva në shtëpi, ua tregova ngjarjen gruas dhe vajzave. Vajza e vogël qeshi dhe më tha se duhej të kisha marrë të paktën shpërblimin.

Shpresa nuk tha asgjë për disa çaste.

Pastaj më pyeti:

“A e fotografove çantën para se ta dorëzoje?”

“Nuk më shkoi mendja”, iu përgjigja.

Ajo psherëtiu, por nuk vazhdoi më tej.

Rreth orës nëntë të mbrëmjes, dikush trokiti në derë.

Ishin dy policë.

Më pyetën nëse atë ditë kisha gjetur një çantë me para. U thashë po dhe ua shpjegova të gjithë ngjarjen.

Njëri prej tyre më njoftoi se Daniel Moreau kishte paraqitur kallëzim. Sipas tij, në çantë kishin qenë 33 mijë euro, ndërsa unë i kisha kthyer vetëm 28 mijë.

M’u duk sikur dyshemeja u zhduk nën këmbët e mia.

“Po të doja të vidhja, pse do t’ia ktheja çantën?”, pyeta.

Polici më tha se duhej të shkoja të nesërmen për të dhënë deklaratë.

Atë natë nuk fjeta.

Pesë mijë euro nuk ishin pak, por më rëndë se shuma ishte akuza. Unë drejtoja taksi dhe besoja se klientët hipnin në makinën time sepse ndiheshin të sigurt. Një hetim për vjedhje mund të ma rrezikonte licencën dhe punën.

Të nesërmen kontrolluan makinën, apartamentin dhe llogaritë e mia bankare. Nuk gjetën asgjë, sepse nuk kishte asgjë për të gjetur.

Danieli këmbëngulte se paratë kishin qenë të plota kur ishte nisur nga zyra. Djali i tij deklaroi të njëjtën gjë.

Për disa ditë vazhdova të punoja, por çdo herë që një pasagjer ulej pas meje, ndihesha sikur po më shikonte si hajdut. Edhe pse askush nuk dinte gjë, akuza më kishte hyrë nën lëkurë.

Shpresa më qortonte vetëm për një gjë:

“Duhej ta kishe dorëzuar në polici, jo drejtpërdrejt te pronari.”

E dija se kishte të drejtë, por ishte tepër vonë.

Një javë më vonë më telefonoi pronari i hotelit pranë të cilit i kisha marrë dy burrat. Policia kishte kërkuar pamjet e kamerave të sigurisë.

Në video shihej Danieli duke dalë nga hoteli me çantën në dorë. Pak para se të hipnin në taksinë time, ai u ndal për të folur në telefon dhe ia dha çantën të birit.

Julieni hyri për disa sekonda në hollin e hotelit. Aty, në një qoshe, e hapi çantën, nxori një zarf dhe e futi nën pallto.

Kamera e kishte regjistruar qartë.

Ai ishte personi që kishte marrë pesë mijë eurot.

Kur policia e mori në pyetje, Julien fillimisht mohoi. Por pasi pa pamjet, pranoi se kishte borxhe nga bastet sportive. Kishte menduar se babai nuk do ta numëronte shumën menjëherë dhe se mungesa do t’i ngarkohej dikujt në zyrë.

Kur çanta humbi, ai pa një mundësi tjetër.

Nëse paratë nuk gjendeshin, askush nuk do ta zbulonte mungesën. Por kur unë e ktheva çantën, i tha të atit se duhej të kishte 33 mijë euro brenda.

Kështu, njeriu që i kishte kthyer 28 mijë euro ishte shndërruar në të dyshuarin më të lehtë.

Dy ditë më vonë, Danieli kërkoi të takohej me mua. Nuk doja ta shihja, por Shpresa më tha të shkoja.

Ai erdhi vetëm. Dukej i lodhur dhe shumë më i vjetër se herën e parë.

Më kërkoi falje.

Më tha se i kishte besuar verbërisht të birit dhe se nuk kishte menduar se ai mund ta gënjente. Pastaj më ofroi pesë mijë euro si dëmshpërblim.

Nuk i pranova.

“Nuk dua paratë tuaja”, i thashë. “Dua vetëm që në deklaratën tuaj të shkruhet qartë se më akuzuat gabimisht.”

Ai uli kokën.

“Nuk ju akuzova sepse ishit shofer taksie”, tha. “Ju akuzova sepse ishte më e lehtë të dyshoja te një i panjohur sesa te djali im.”

Ajo fjali më mbeti gjatë në mendje.

Nuk e dija nëse duhej ta vlerësoja sinqeritetin e tij apo të zemërohesha edhe më shumë. Në fund, ndoshta të dyja ishin të vërteta.

Policia e mbylli çështjen ndaj meje. Danieli dha një deklaratë me shkrim dhe kompania ime u njoftua zyrtarisht se nuk kishte pasur asnjë shkelje nga ana ime.

Megjithatë, për disa muaj, sa herë që gjeja një telefon, portofol apo çantë në makinë, më kapte frika. Nuk kontaktoja më vetë pronarin. Çdo send e dorëzoja në polici dhe kërkoja një vërtetim.

Rreth gjashtë muaj pas ngjarjes mora një zarf në postë.

Brenda ishte një letër nga Danieli. Më shkruante se djali i tij kishte filluar trajtimin për varësinë nga lojërat e fatit. Më falënderonte sepse ndershmëria ime, pa dashje, kishte zbuluar një problem që familja e tij nuk kishte dashur ta shihte.

Në fund të letrës kishte shkruar:

“Ju kthyet një çantë. Por në të vërtetë na detyruat të përballeshim me diçka që po humbnim prej vitesh.”

Nuk iu përgjigja menjëherë.

Pas disa ditësh, i shkrova vetëm një fjali:

“Shpresoj që djali juaj ta gjejë rrugën, por mos harroni sa lehtë mund t’ia shkatërrojmë jetën një të pafajshmi kur zgjedhim të besojmë atë që na dhemb më pak.”

Sot vazhdoj të punoj si shofer taksie në Paris. Shpesh transportoj njerëz që lënë pas telefona, dokumente dhe sende me vlerë. Ende i kthej të gjitha.

Vajzat më pyesin ndonjëherë nëse u pendova që nuk i mbajta paratë.

Jo, nuk u pendova.

Sikur t’i kisha marrë, do të kisha humbur diçka që nuk mund të blihej me 28 mijë euro. Por tani e di edhe diçka tjetër: ndershmëria nuk të mbron gjithmonë nga padrejtësia.

Ajo vetëm të jep forcën të mos ulësh kokën kur e vërteta vonon.