Pse “madhështia” nuk do të jetë kurrë pjesë e së ardhmes së Francës

Nga: Rich Lowry / New York Post Përkthimi: Telegrafi.com

“Gjatë gjithë jetës sime”, ka thënë në mënyrë të famshme Charles de Gaulle, “kam pasur një ide të caktuar për Francën”.

Megjithatë, me sa duket, nuk e kishte këtë parasysh.

Franca është tronditur prej trazirave të cilat kanë vënë në shënjestër ndërtesat publike dhe simbolet e kombit, si dhe bizneset e zakonshme.

Natyrisht, Franca ka një traditë të gjatë të trazirave në rrugë. Nëse dikush nuk po i vë flakën një makine diku në vend në shenjë proteste, mbase të shkon mendja se çfarë nuk është në rregull.

Në vitin 1968, vetë presidenti de Gaulle u largua për pak kohë nga Parisi nga frika se studentët protestues do ta rrëzonin qeverinë – përpara se ta merrte përsëri guximin.

Pra, nuk është e pazakontë që gjërat po shkatërrohen dhe po digjen, por megjithatë çrregullimi është ogurzi.

Filloi si demonstrata kundër shkollave me financim të pakët dhe është shndërruar në një fushatë kuq-e-gjelbër kaosi që shtrihet shumë më gjerë.

Flamujt palestinezë dhe slogani “Palestinë e lirë” janë kudo.

Nuk është e qartë se çfarë lidhjeje duhet të ketë ndonjëra prej këtyre gjërave me djegien e ndërtesës elegante të bashkisë së Limozhit të shekullit XIX, apo me plaçkitjen e një dyqani Louis Vuitton .

Por, flamuri palestinez është bërë ekuivalenti i flamurit të Vietnamit të Veriut në vitet 1970 – një simbol i rezistencës ndaj Perëndimit dhe, në këtë rast, i kundërshtimit të ashpër ndaj sionizmit dhe të ashtuquajturit kolonializëm të kolonëve.

Flamuri flet gjithashtu për përbërësin emigrant të trazirave.

Franca ka bërë një punë të dobët në asimilimin e emigrantëve dhe fëmijëve të tyre – një pjesë e madhe e të cilëve janë myslimanë nga Afrika e Veriut – për shkak të historisë koloniale të Francës dhe, në veçanti, përfshirjes së Algjerisë në Francë për një periudhë kohe (një projekt çmendurisht jorealist).

Problemet që Franca i ka krijuar vetes ishin të parashikueshme dhe, në të vërtetë, ishin parashikuar.

Që në mars të vitit 1959, raportohet se de Gaulle kishte paralajmëruar: “Arabët janë arabë, francezët janë francezë. A mendoni se francezët mund të përthithin 10 milionë myslimanë, të cilët nesër do të jenë 20 milionë dhe pasnesër 40”?

Një mënyrë për t’i parë këto trazira është si hakmarrja e Frantz Fanonit.

Ata që teoricieni i madh i rezistencës antikoloniale të mesit të shekullit XX i quante “të mjerët e dheut” tani po jetojnë në periferitë e shtypura të Parisit dhe, në fakt, po përpiqen të kolonizojnë kolonizuesit.

Megjithatë, mos u gaboni – edhe radikalët e bardhë kanë luajtur një rol të madh në trazira.

Jean-Luc Mélenchon, udhëheqësi i një partie të majtë në ngritje, ka marrë pjesë në protesta dhe ka dënuar policinë për taktikat e saj gjoja brutale.

Ai e kremton “kreolizimin” e Francës dhe i sheh emigrantët dhe fëmijët e tyre si pjesë të një bloc de rupture të mundshëm, që mund ta revolucionarizojë politikën franceze dhe ta zhvendosë atë rrënjësisht majtas.

Ajo që në fund është në lojë është identiteti francez. Vendi tradicionalisht ka pasur një mision universalizues (qoftë duke përhapur krishterimin, qoftë duke përhapur vlerat e Iluminizmit, në varësi të regjimit), të bashkuar me një dashuri të qëndrueshme për kombin francez.

Rebelët, të cilët janë joliberalë dhe jopatriotë, nuk janë shumë të interesuar për asnjërën prej tyre.

Trazirat shërbejnë gjithashtu si paralajmërim se, nëse publiku francez e refuzon këtë vizion dhe i drejtohet politikanes së skajshme të djathtë Marine Le Pen – në zgjedhjet kombëtare të vitit të ardhshëm – vendi do të bëhet i paqeverisshëm.

Një element i “idesë së caktuar për Francën” të de Gaulleit ishte madhështia e saj e qenësishme.

Megjithatë, Franca e tij tashmë është një fuqi e rangut të dytë.

Borxhi i saj është 120 përqindëshi i PBB-së, ndërsa një pjesë e madhe e publikut me sa duket beson se po jeton nën një shtrëngim të padurueshëm fiskal dhe nuk ka vullnet politik për t’i frenuar shpenzimet.

Presidenti Emmanuel Macron, i bllokuar me situatën dhe që drejton një vend të trazuar dhe të dhunshëm, paraqet një qendër të lodhur që ka bërë shumë për ta sjellë kombin deri në këtë pikë.

Cilado qoftë e ardhmja e Francës, madhështia nuk ka gjasa të jetë pjesë e saj. /Telegrafi/