Jo çdo heshtje është qetësi: Pesë shenja që tregojnë se emocionalisht keni arritur në kufi

Disa gjëra i heshtim sepse nuk duam të hyjmë në debat, disa të tjera sepse mendojmë se nuk është momenti i duhur, ndërsa për disa thjesht jemi mësuar t’i mbajmë nën kontroll

Problemi fillon kur shprehja “s’ka gjë” përsëritet gjithnjë e më shpesh. Fjalët që nuk i kemi thënë, situatat që i kemi duruar dhe emocionet që i kemi shtyrë për më vonë nuk zhduken vetëm sepse i kemi lënë mënjanë.

Ndonjëherë ato shfaqen përmes nervozizmit, lodhjes, tërheqjes nga të tjerët ose ndjesisë se gjithçka është bërë tepër e rëndë.

Nëse e gjeni veten në përshkrimet e mëposhtme, ndoshta nuk jeni tepër të ndjeshëm, por thjesht keni kohë që mbani mbi vete më shumë sesa mund të përballoni.

1. Thoni shpesh “jam mirë”, edhe kur nuk jeni

Përgjigjja automatike “jam mirë” mund të jetë mënyra më e lehtë për të shmangur një bisedë për atë që na shqetëson vërtet.

Nuk duam t’i rëndojmë të tjerët me problemet tona, nuk kemi dëshirë të shpjegojmë gjithçka ose thjesht nuk dimë si t’i shprehim me fjalë ndjenjat.

Nëse e keni më të lehtë të thoni se jeni mirë sesa të pranoni se jeni të lënduar, të zemëruar, të lodhur apo të zhgënjyer, është e mundur që të jeni mësuar t’i vendosni nevojat tuaja në plan të fundit.

Nuk keni pse t’ua tregoni menjëherë të gjithëve atë që ju shqetëson. Filloni me një fjali pak më të sinqertë. Në vend të “jam mirë”, mund të thoni: “Sot kam pasur një ditë të vështirë” ose “Nuk dua të flas tani për këtë, por nuk ndihem edhe aq mirë”.

Edhe ky është një hap drejt shprehjes së ndjenjave tuaja.

2. Gjërat e vogla fillojnë t’ju nxjerrin nga kontrolli

Kur për një kohë të gjatë i shtypim emocionet, ndonjëherë nuk shpërthejmë për shkak të një problemi të madh, por për diçka krejt të parëndësishme.

Një mesazh që vonon, një filxhan i palarë në lavaman ose një pyetje e bërë në momentin e gabuar mund të bëhen papritur pika që mbush kupën.

Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se problemi qëndron te ajo gjë e vogël. Ndoshta thjesht janë grumbulluar shumë situata dhe ndjenja për të cilat nuk keni folur.

Kur ndieni se një gjë e vogël ju ka shqetësuar më shumë seç duhet, ndaluni pak përpara se të reagoni.

Pyeteni veten: “A jam vërtet i zemëruar për këtë apo pas këtij reagimi fshihet diçka tjetër?”

Ndonjëherë përgjigjja mund të jetë lodhja, lëndimi emocional, stresi ose një bisedë që e keni shtyrë prej ditësh.

3. Jeni gjithmonë pranë të tjerëve, por e keni të vështirë të kërkoni ndihmë

E dëgjoni mikeshën kur ka probleme, ndihmoni kolegët, kujdeseni për familjen dhe përpiqeni të gjeni zgjidhje sa herë që dikush ka nevojë.

Por kur juve ju duhet ndihmë, përgjigjja është shpesh: “Jo, faleminderit, ia dal vetë”.

Nëse ndiheni në siklet kur duhet të tregoni dobësi ose të kërkoni mbështetje, ndoshta keni marrë mbi vete rolin e personit që duhet të jetë gjithmonë i fortë.

Filloni me gjëra të vogla. Kërkojini dikujt të marrë përsipër një detyrë, thoni se keni nevojë për shoqëri ose thjesht pranoni se jeni të lodhur.

Të kërkosh ndihmë nuk është shenjë dobësie. Marrëdhëniet në të cilat vetëm njëra palë jep vazhdimisht, me kalimin e kohës vështirë se mund të mbeten të barabarta.

4. Në mendje zhvilloni vazhdimisht biseda që nuk i keni bërë kurrë

Pas një bisede të pakëndshme, kaloni orë të tëra duke menduar se çfarë duhej të kishit thënë.

Imagjinoni si do t’ia shpjegonit dikujt atë që ju ka lënduar ose përgatitni paraprakisht përgjigje për një bisedë që ndoshta nuk do të ndodhë kurrë.

Ndonjëherë kjo mund të tregojë se një përjetim emocional ka mbetur i pazgjidhur. Atë që nuk e kemi shprehur me fjalë, përpiqemi ta zgjidhim në mendjen tonë.

Shkruani atë që do të dëshironit t’i thoshit atij personi, pa e censuruar veten dhe pa menduar se si do të tingëllojnë fjalët tuaja.

Nuk keni pse t’ia dërgoni askujt atë që shkruani. Vetëm shndërrimi i një ndjenje të paqartë në fjalë konkrete mund t’ju ndihmojë të kuptoni më mirë se çfarë ju shqetëson.

Nëse biseda është e rëndësishme dhe ekziston mundësia për ta zhvilluar, përpiquni ta bëni me qetësi, pa akuza dhe duke u përqendruar te ndjenjat dhe nevojat tuaja.

5. Keni nevojë të qëndroni vetëm, por as atëherë nuk arrini të qetësoheni

Tërheqja nga të tjerët pas një dite të lodhshme është krejtësisht normale.

Por nëse vetmia nuk ju shërben më për të pushuar, por është bërë i vetmi vend ku përpiqeni të merrni veten, ndoshta brenda jush është grumbulluar më shumë ngarkesë emocionale sesa e kuptoni.

Shtriheni, shikoni një serial ose kaloni kohë në telefon, ndërsa në mendje vazhdoni të riktheni problemet, bisedat dhe detyrimet që ju presin.

Mos u përpiqni thjesht të mos mendoni. Jepini vetes disa minuta për të kuptuar se çfarë po ju rëndon.

Mund të shkruani tri gjërat që ju shqetësojnë më shumë për momentin dhe pranë secilës të shtoni pyetjen: “A mund të ndikoj unë në këtë situatë?”

Për ato që mund t’i ndryshoni, përcaktoni një hap të vogël konkret. Ndërsa për gjërat që janë jashtë kontrollit tuaj, përpiquni të mos i mbani vazhdimisht në mendje, të paktën për sot.

Nuk keni pse t’i thoni të gjitha menjëherë

Të ndaloni së mbajturi gjithçka brenda vetes nuk do të thotë se papritur duhet t’u tregoni të gjithëve çdo mendim dhe ndjenjë.

Nuk është e nevojshme ta ndani çdo emocion me të tjerët dhe as ta zgjidhni menjëherë çdo padrejtësi që keni përjetuar.

Ndonjëherë hapi i parë është thjesht t’ia pranoni vetes: “Kjo më ka lënduar vërtet”.

Më pas mund të vendosni se çfarë ju nevojitet: një bisedë, vendosja e kufijve, pushimi, mbështetja e një personi të afërt apo thjesht pak kohë.

Sepse të jesh i fortë nuk do të thotë gjithmonë të durosh gjithçka në heshtje.

Ndonjëherë është shumë më e shëndetshme të pranoni se keni arritur kufirin tuaj dhe t’i lejoni vetes të mos e mbani çdo barrë vetëm. /Telegrafi/