Heshtja e kandidatëve: Aktakuza e Ibër–Lepenc i zë në befasi Abdixhikun, Hamzën dhe Haradinajn
Një vit pas shpërthimit në kanalin Ibër–Lepenc, Prokuroria Speciale ngriti aktakuzë kundër tre personave të lidhur me strukturat e sigurisë së Serbisë, përfshirë një kolonel të rekrutuar.
Ky zhvillim tronditës konfirmon se sulmi nuk ishte incident banal, por një akt i organizuar sabotimi me qëllim destabilizimin e Kosovës.
Por po aq tronditëse është diçka tjetër: heshtja absolute e kandidatëve për kryeministër.
Asnjëri prej tyre nuk ka guxuar të japë qëndrim, ndonëse çështja prek sigurinë, infrastrukturën kritike dhe sovranitetin e vendit.
Kjo heshtje nuk është e rastësishme.
Është simptomë e një narrative politike që u shemb me zhurmë — një narrative që ata vetë e kanë ushqyer.
1. Në fillim ishte propaganda: akuzat ndaj qeverisë pa asnjë provë
Menjëherë pas shpërthimit të vitit 2024, para se institucionet të nxirrnin një deklaratë dhe para se ekspertët të hynin në terren, një pjesë e opozitës dhe disa media të afërta me të u vërsulën me një version të gatshëm:
se sulmi ishte i inskenuar nga qeveria Kurti.
Ky version u amplifikua nga portale dhe televizione që shpesh harmonizojnë narrativat e tyre me qendrat politike në Tiranë, dhe, në mënyrë të çuditshme, shpesh edhe me qëndrimet e Beogradit.
Asnjë provë.
Asnjë analizë teknike.
Asnjë fakt.
Vetëm propagandë e pastër, e dizajnuar për të goditur qeverinë.
2. Zbulimet e FBI-së i dogjën të gjitha narrativat e rreme
Hetimet e përbashkëta të Prokurorisë Speciale, Policisë së Kosovës dhe FBI-së zbuluan të vërtetën:
– sulmi ishte akt i organizuar sabotimi,
– autorët kishin lidhje me strukturat e sigurisë së Serbisë,
– njëri prej tyre ishte kolonel serb i rekrutuar,
– metoda e përdorur kishte elemente të qarta terroriste,
– synimi ishte destabilizimi i infrastrukturës kritike të Kosovës.
Pra, ndërsa opozita akuzonte qeverinë, faktet treguan se Kosova kishte qenë viktimë e një sulmi të organizuar nga Serbia.
Ky është momenti kur propaganda u përplas me realitetin dhe u shkatërrua.
3. Ibër–Lepenc: rasti që ekspozoi një propagandë të koordinuar
Rasti zbardhi një gjë shumë më të rrezikshme sesa akuzat e pamatura:
zbardhi një propagandë të koordinuar, ku disa media dhe aktorë politikë të brendshëm ishin të gatshëm të delegjitimonin institucionet e Kosovës, madje edhe duke i akuzuar për krime që sot dihet se janë kryer nga struktura serbe.
Kjo është forma më e rrezikshme e manipulimit politik, sepse godet pikërisht aty ku Kosova është më e brishtë: në siguri dhe në besimin e qytetarëve tek institucionet.
4. Si u shemb narrativi politik: nga akuzat ndaj Kurtit te faktet e FBI-së
Gjatë vitit të kaluar, opozita investoi energji të mëdha për ta kthyer rastin në mjet politik kundër qeverisë.
Por me daljen e aktakuzës, gjithçka u rrëzua:
– qeveria nuk kishte asnjë rol në ngjarje,
– institucionet kishin vepruar me profesionalizëm,
– sulmi vinte nga Serbia,
– propaganda e opozitës ishte e pabazë.
Ky rrëzim i narrativës ishte aq i plotë, saqë shumë nga ata që dikur bërtisnin më fort, sot nuk thonë asgjë.
Dhe kjo heshtje është shumë më domethënëse se deklaratat e tyre të dikurshme.
5. Heshtja e kandidatëve për kryeministër: pranim i heshtur i faji
Pse kandidatët sot nuk flasin? Sepse:
1. Aktakuza ua rrëzoi të gjitha akuzat që i kishin bërë vetë
Tani dalin të pavërtetë.
Dhe kush e pranon publikisht këtë?
2. Diskutimi i çështjes i jep pikë qeverisë — jo opozitës
Ky rast demonstron pjekuri institucionale dhe kapacitet të lartë ndërkombëtar.
Është avantazh për Kurtin, jo për kundërshtarët.
3. Rasti ekspozon koordinimin e mediave pranë opozitës
Hapja e debatit do t’i detyronte kandidatët të shpjegojnë se pse i shpërndanë narrativat e gabuara të vitit të kaluar.
4. Ibër–Lepenc nuk lejon relativizim politik
Këtu nuk ka “dy versione”.
Ka vetëm faktet — dhe ato janë të pakundërshtueshme.
Prandaj, heshtja është zgjedhja e vetme e tyre.
Një heshtje që ngjan më shumë me alarm, sesa me qetësi.
6. Përfundim: rasti që zbuloi kush i shërben shtetit dhe kush i shërben narrativave
Rasti i Ibër–Lepenc nuk është thjesht një aktakuzë.
Është një test, një pasqyrë dhe një ndarje e qartë mes:
– atyre që mbështeten te faktet, dhe
– atyre që mbështeten te propaganda.
FBI e tha fjalën e vet.
Prokuroria Speciale e Kosovës po bën punën e saj.
Institucionet e sigurisë vepruan si shtet i pjekur.
Ndërsa një pjesë e politikës dështoi — jo për shkak të mungesës së informatave, por për shkak të vullnetit për të manipuluar realitetin.
Kandidati për kryeministër që sot nuk flet për këtë rast, nuk po ruan qetësinë.
Ai po ruan veten nga e vërteta.
Dhe kjo e vërtetë, tashmë e zbardhur,
ua dogji propagandën.
