Nga akuzat për “qëllime të rrezikshme” te kërkesa për votën e LVV-së: Çfarë ndodhi me Vjosa Osmanin?

Në politikë, kompromisi është i nevojshëm. Sidomos pas zgjedhjeve, kur institucionet duhet të ndërtohen dhe kur vendi ka nevojë për stabilitet.

Por kompromisi nuk mund të kërkohet duke fshirë brenda natës akuzat e rënda të bëra vetëm pak javë më parë.

Kjo është arsyeja pse deklarata e Vjosa Osmanit, vetëm pak orë pas publikimit të rezultateve të zgjedhjeve të 7 qershorit, se Lëvizja Vetëvendosje “nuk ka asnjë arsye” të mos e pranojë atë për presidente, hap një pyetje të madhe politike.

Jo sepse Osmani nuk ka të drejtë të kandidojë.

Jo sepse LDK nuk ka të drejtë ta propozojë.

Por sepse e njëjta Vjosa Osmani, gjatë muajve të fundit dhe sidomos gjatë fushatës, ndërtoi një narrativë të ashpër kundër Albin Kurtit dhe LVV-së.

Ajo foli për njerëz “të papërgjegjshëm” dhe me “qëllime të rrezikshme”. Në fushatë e paraqiti Kurtin si përgjegjës për krizën institucionale, si njeri që refuzoi kompromiset dhe si faktor që e çoi vendin drejt zgjedhjeve të reja. Po ashtu ngriti dyshime për takime, për raporte ndërkombëtare dhe për drejtimin politik të vendit.

Pra, për javë të tëra, publikut iu dha përshtypja se LVV dhe Kurti nuk ishin vetëm kundërshtarë politikë, por problem serioz për stabilitetin e vendit.

Dhe pikërisht këtu qëndron kontradikta.

Pas një fushate me akuza të tilla, kërkesa që po kjo LVV ta mbështesë Osmanin për presidente nuk duket si thirrje parimore për stabilitet. Duket më shumë si përshtatje e menjëhershme pas rezultatit zgjedhor.

Një ish-presidente e shtetit nuk është figurë e zakonshme partiake. Fjala e saj ka peshë. Kur ajo përdor shprehje si “qëllime të rrezikshme”, kjo nuk mund të trajtohet si retorikë e zakonshme fushate. Është vlerësim i rëndë politik dhe institucional.

Prandaj, pas deklaratave të tilla, kthesa e menjëhershme drejt kërkesës për mbështetje nga LVV nuk mund të kalojë pa u vënë në dyshim.

Nëse akuzat e djeshme ishin serioze, atëherë kërkesa e sotme për votë është e pashpjegueshme.

Nëse ato akuza ishin vetëm pjesë e fushatës, atëherë problemi është edhe më i madh: sepse një ish-presidente nuk do të duhej ta përdorte gjuhën e rrezikut institucional për kalkulime elektorale.

Në të dy rastet, dëmtohet besueshmëria politike.

Sepse qytetarët kanë kujtesë. Ata i mbajnë mend deklaratat, akuzat dhe kthesat e papritura. Nuk mund të kërkohet që një fushatë e tërë të harrohet vetëm pse rezultati zgjedhor krijoi nevojë për kombinime të reja politike.

Vjosa Osmani ka të drejtë të synojë edhe një mandat. LDK ka të drejtë ta paraqesë si kandidate. LVV ka të drejtë ta pranojë ose ta refuzojë.

Por publiku ka të drejtë të kërkojë koherencë.

Sepse posti i presidentit nuk është vetëm çështje numrash në Kuvend. Është çështje besimi, maturie dhe qëndrueshmërie politike.

Dhe këto nuk ndërtohen duke e paraqitur dikë si rrezik deri dje, e duke kërkuar votën e tij sot.