Kur hajdutët e kostumuar na mësojnë moralin

Kur politikanët hajdutë, grykës, mafiozë, analfabetë dhe tradhtarë vjedhin, ata nuk vjedhin nga varfëria – por nga pangopësia patologjike. Ata nuk e shohin buxhetin e shtetit si pasuri publike, por si një bankomat privat ku PIN-i është vota jonë, ndërsa karta e bankomatit është hipokrizia e tyre.

Dhe ironia më e madhe nuk është se ata vjedhin.

Ironia më e madhe është se ata vjedhin duke na parë në sy dhe duke u tallur me ne.

Na vjedhin, ndërsa na flasin për sakrifica.

Na vjedhin, ndërsa na mbajnë ligjërata për moral.

Na vjedhin, ndërsa fëmijët e tyre rriten në një luks që nuk e njohin as përrallat, ndërsa fëmijët tanë mësojnë herët se drejtësia është një luks edhe më i rrallë se buka.

Dhe kur ne qytetarët zgjohemi – jo vetëm nga gjumi, por edhe nga iluzioni – dhe e kuptojmë se çelësat e thesarit ua kemi dorëzuar vetë, atëherë nuk lind tek ne vetëm zemërimi.

Lind një krizë ekzistenciale.

Sepse nuk është më fjala vetëm për para të vjedhura.

Është fjala për dinjitet të përdhunuar.

Për besim të tradhtuar.

Për një kontratë morale që është grisur dhe hedhur në plehra nga ata që betoheshin se do ta mbronin.

Dhe çfarë bëjnë këta “burra shteti” kur përballen me të vërtetën?

Nuk kërkojnë falje.

Nuk japin llogari.

Nuk ndjejnë turp.

Përkundrazi, ata shpikin gënjeshtra aq të trasha, sa edhe vetë gënjeshtrat turpërohen prej tyre.

Në mungesë të arsyes, fajësojnë gjithçka – kundërshtarët politikë, popullin, fatin, madje edhe fantazmat që nuk ekzistojnë – vetëm për të mos e pranuar atë që është e qartë si drita: se janë kapur me duar në xhepin e shtetit.

Por këtu fillon dilema jonë më e madhe si shoqëri.

A duhet të kërkojmë drejtësi – apo hakmarrje?

Sepse drejtësia kërkon institucione të pavarura, durim dhe mendje të ftohtë.

Ndërsa hakmarrja kërkon vetëm zemërim dhe një moment dobësie kolektive.

Historia na ka mësuar një gjë të thjeshtë dhe të pamëshirshme:

Kur drejtësia dështon, turmat nuk bëhen më të drejta – bëhen më të rrezikshme.

Dhe pikërisht këtu qëndron tragjedia jonë më e madhe:

Ne jemi një popull që e ndjen padrejtësinë më thellë se shumë të tjerë…

por shpesh rrezikojmë ta luftojmë atë me mjete që na shndërrojnë në pasqyrë të saj.

Prandaj pyetja nuk është më nëse këta politikanë meritojnë ndëshkim.

Kjo është e padiskutueshme.

Pyetja është:

a do të dimë ne ta ndëshkojmë padrejtësinë e tyre, pa u bërë vetë pjesë e saj?

Sepse nëse drejtësia jonë e merr fytyrën e urrejtjes, atëherë hajdutët e pabesë nuk i kanë vjedhur vetëm paratë tona.

E kanë vjedhur edhe shpirtin tonë human dhe tolerant dhe e kanë kthyer në armë të tyre kundër nesh.