Shkruan Kimete Berisha: Të humbur në liri

(45 vjet: matematika e “drejtësisë”)
1. Jo.

Historia rishkruhet, si nuk rishkruhet?

Por para se të rishkruhet, duhet të shkruhet.

Apo?

Se nuk është e shkruar.

Dhe historia e Kosovës, në vend se të shkruhet si kujtesë kolektive, është mbajtur si pronë private:

secila mëhallë, secili fis, secila kullë dhe secila parti e ka shkruar versionin e vet… sipas inatit.

2. Historinë e Kosovës nuk e shkruajnë fitimtarët.

Historia jonë është privatizuar nga ata që dje i quanin “vrasës” e sot i vajtojnë; dje i përjashtonin, sot i shenjtërojnë.

3. Prokuroria kërkon 45 vjet burg për secilin.

Marshi i PDK-së kërkon “Drejtësi”, jo politikë.

Haga e quan “Drejtësi” kërkesën për dënimin e tyre.

Këtu qëndron rreziku i padijes:

në vend se të marshojnë kundër padrejtësisë, marshojnë për një fjalë që pala tjetër tashmë e ka monopolizuar.

Lufta semantike mes PDK-së dhe Hagës është qesharake:

PDK s’e di fjalorin, e Haga i ka qelitë.

4. Kryetari i veteranëve thotë: Me këtë kërkesë të Hagës kënaqet Serbia.”

Edhe?

Çfarë kokteji emocional është ky?

Dëshmitarët kanë qenë shqiptarë, dhe pastaj çuditen që një gjykatë… gjykon.

5. Del edhe slogani anatomik:

“Thaçi me shokë janë palca kurrizore e shtetit.”

Në rregull.

Po kush e themeloi gjykatën që sot po ia numëron rruazat?

Kush e votoi,

kush e shiti si “zgjidhje”,

kush e paketoi si “mbyllje kapitulli”,

kush e quajti “shans për pastërti”?

Absurdi dramatik:

u ndërtua dera, u vendos dryni, pastaj u kërkua çelësi me protestë.

6. Një pyetje që s’ikën:

Haga ka dënuar shqiptarë me dekada burg edhe më parë.

Pse dënimet e tyre “nuk e rrezikuan historinë”?

Çka paska ndryshuar sot… përveç emrave?

Nëse historia paska qenë “në rrezik” vetëm kur preket një emër i madh, atëherë problemi s’është historia.

Problemi është hierarkia e dhimbjes.

7. Ata ndërkombëtarët që e shtynë Kosovën drejt kësaj gjykate, koha i nxori: disa sharlatanë, disa hajnesha, disa “këshilltarë” me faturë.

Disa e kanë paralajmëruar padrejtësinë e kësaj gjykate që në koncept: nuk gjykohet lufta për liri…

por as nuk po gjykohet Liria.

8. Paradoksi më i hidhur është ky:

Hashim Thaçi, me insistimin e tij politik për këtë gjykatë, e ka rishkruar historinë në versionin më të keq të mundshëm…

jo sepse historia “u rishkrua”, por sepse u nënshkrua një mekanizëm ku ai vetë u fut si palë.

Ai nuk do të duhej të ishte as i dyshuar.

9. Sot PDK reagojnë kundër numrit 45.

Domethënë… më pak burg, bën?

P.S. Fryu era, u çel taraba.

AUTOKRITIKË: Zonja Autocensurë