Mashtrimi i madh me emër të lirisë: Kostoja e lartë e veteranëve të rrejshëm dhe dorëzimi i drejtësisë

Dokumentet zyrtare të pasluftës flasin me gjuhën e fakteve, të cilat sot po tentohet të mbulohen me heshtje elektorale. Në shtator të vitit 1999, gjatë procesit të demilitarizimit, ishte vetë Agim Çeku në cilësinë e Shefit të Shtabit të Përgjithshëm që i dorëzoi NATO-s listat zyrtare me saktësisht 12,143 ushtarë që kishin dorëzuar armët.

Këtë të vërtetë historike e ka vulosur publikisht edhe Hashim Thaçi, i cili ka deklaruar në disa raste se numri i ushtarëve aktivë me armë në dorë nuk ka kaluar kurrë shifrën prej 15 mijë personash. Kur dy krerët kryesorë të UÇK-së pajtohen për këtë numër, lind pyetja që kërkon llogari: Kush janë 45 mijë “ushtarët” e tjerë që u shtuan rrugës dhe po e zhvatin buxhetin e shtetit sot? Diferenca prej rreth 50 mijë personave nuk është thjesht një gabim statistikor, por një krim ekonomik i organizuar ndaj shtetit të Kosovës.

Analiza e zhvatjes së buxhetit

Nëse bëjmë një llogari të thjeshtë, rezultati është i tmerrshëm. Për rreth 50 mijë persona që mbajnë statusin e veteranit pa qenë asnjë ditë në front, shteti paguan 170 euro në muaj. Kjo do të thotë se çdo muaj avullohen 8.5 milionë euro, ndërsa brenda një viti kjo shumë arrin në mbi 100 milionë euro.

Për një shtet që në buxhetin e fundit ka ndarë rreth 120 milionë euro për shtesat e fëmijëve, kjo shifër është alarmante. Me paratë që u jepen veteranëve të rrejshëm, ne do të mund të:

– Dyfishonim shtesat për fëmijë në të gjithë Kosovën menjëherë.

– Siguronim barna esenciale falas për çdo spital, duke mos lënë pacientët të blejnë as mjetet më elementare.

– Ndërtonim 50 çerdhe të reja çdo vit, duke zgjidhur krizën e prindërve të rinj që sot nuk kanë ku t’i lënë fëmijët.

Sabotimi i Drejtësisë: Rasti i Elez Blakajt dhe premtimi i Albin Kurtit

Ky krim nuk mbeti i fshehur, por u mbrojt me forcë nga politika. Rasti i prokurorit Elez Blakaj është dëshmia më e pastër e kapjes së shtetit. Kur Blakaj hartoi aktakuzën që synonte të kthente ligjshmërinë, ai u përball me kërcënime dhe fyerje nga krerët e shtetit të asaj kohe, gjë që e detyroi të largohej nga vendi.

Në vitin 2019, Albin Kurti premtonte me bujë se drejtësia do të triumfonte mbi këtë mashtrim, duke deklaruar se: “Shkoi një Elez, por do të vijnë qindra Eleza”. Ky premtim ngjalli shpresën se epoka e veteranëve të rrejshëm do të merrte fund. Mirëpo, sot, pesë vite pas asaj deklarate, “Elezat” e premtuar mungojnë nëpër prokurori, ndërsa 100 milionë eurot vazhdojnë të rrjedhin nga arka e shtetit drejt listave të fryra.

Ironia e krerëve të luftës dhe klientelizmi politik

Është ironi e llojit të vet që në bankën e të akuzuarve për fryrjen e këtyre listave përfunduan personat që dikur udhëhiqnin luftën, si Agim Çeku dhe anëtarët e komisionit verifikues. Ky fakt dëshmon se si shifrat ushtarake të vitit 1999 u trefishuan qëllimisht nëpër zyrat e pasluftës për të krijuar një rezervuar votash.

Pse nuk po ndodh pastrimi i listave? Sepse politika vazhdon ta blejë besnikërinë me paratë e shtetit. Ata që nuk kapën kurrë armën me dorë, sot kapin për fyti buxhetin e shtetit, ndërsa luftëtarët e vërtetë janë fyer duke u barazuar me përfituesit e pasluftës.

Në prag të formimit të qeverisë së re, ky mbetet testi kryesor i guximit dhe i ndershmërisë. Nëse vërtet e nderojmë luftën dhe sakrificën, hapi i parë është pastrimi i listave. Çdo euro që shkon te një veteran i rrejshëm është një euro e vjedhur nga shëndeti i një të moshuari dhe nga e ardhmja e një fëmije.

Deri kur do të pranojmë të financojmë gënjeshtrën në kurriz të së ardhmes sonë?