Pavarësia e shtetit tonë nuk është mëshirë e ish pushtuesit, por e drejtë historike

Për vite me radhë më ka lënë pa tekst, një gënjeshtër e ndyrë.

Një gënjeshtër e ulët, e përsëritur me një këmbëngulje pothuajse kriminale nga pothuajse të gjithë analistët dhe gazetarët shqiptarë — 24 orë në ditë, shtatë ditë në javë:

Pretendimi absurd se fati i shtetit tonë të ri dhe të brishtë — i cili në thelb është një fëmijë politik i Amerikës — varet nga mëshira e Serbisë.

Imagjinoni: këta analistë dhe gazetarë të vetëshpallur nuk e kanë parë ekzistencën tonë individuale, shoqërore dhe shtetërore si të drejtë historike, të fituar me gjak, por si një mëshirë biologjike të armikut tonë shekullor.

Sipas kësaj filozofie poshtëruese, shteti ynë nuk ka lindur nga sakrifica, rezistenca dhe drejtësia, por nga zorra e trashë e Beogradit.

Dhe prej andej nxirret jashtë si një feçe e gjelbër, e prerë në tri feta:

Feta e parë është gjithmonë dirigjenti numër një Baton Haxhiu; feta e e dytë dirigjenti numër dy, Lirim Mehmetaj dhe feta e tretë dirigjenti numër tre, Berat Buzhala;

E pastaj, pas marrëveshjes së tyre të brendshme, shfaqen korët e tyre të zakonshme në studiot politike, duke kënduar me të njëjtin zë të sinkronizuar.

Dhe sa herë që në ballin e tyre ndizet drita jeshile e semaforit, ne shikuesit duhet ta kuptojmë atë sinjal si shenjë të mëshirës serbe.

Ose si një sinjal të përkohshëm që na thotë: “Ju lejohet të ekzistoni. Përkohësisht. Dhe pa njohjen tonë.”

Por kjo nuk është analizë politike — kjo është pornografi morale.

Për fat të mirë, e kam ditur që në fillim se këta “analistë” dhe “gazetarë” nuk janë njerëz që mendojnë me kokën e tyre, por hibridë të armikut tonë shekullor.

Ose, më saktë: megafonë shqiptarë të shërbimeve sekrete serbe dhe ruse — zëra të kolonizuar, që shqipen e flasin vetëm për ta bërë tradhtinë të tingëllojë sa më bindshëm.

Sepse rreth tyre sillen oligarkët shqiptarë, të pasuruar përmes marrëveshjeve të pista tregtare me strukturat e errëta të Beogradit — njerëz për të cilët kombi është mall, ndërsa shteti pengesë.

Ata i paguajnë rregullisht. I ushqejnë mirë. Dhe kështu i qetësojnë e i bëjnë të lumtur vazhdimisht.

Sepse lufta hibride është më efikase kur nuk mban uniformë, por kravatë; kur nuk përdor tanke, por studio televizive; kur nuk flet serbisht, por shqip të rrjedhshme.

Dhe sepse tradhtia funksionon më së miri kur maskohet si mendim kritik.

Por çdo makineri mashtrimi ka kufirin e vet.

Ky kufi u shfaq në çastin kur këta hibride të rrezikshëm u përballën me njerëz që nuk u kërkuan leje për të ekzistuar si popull dhe si shtet.

Përballë Albin Kurtit dhe Vjosa Osmanit, gjuha e mëshirës serbe u bë qesharake dhe maskat ranë me zhurmë të madhe.

Partitë si PDK dhe LDK, që deri dje u ofronin këtyre analistëve dhe gazetarëve hibridë, përqafime servile me krahë të hapur, u gjunjëzuan — jo nën presionin e ndonjë force të jashtme, por nën presionin e zbulimit të brendshëm.

Sepse në politikë nuk të shkatërron kundërshtari. Të shkatërron momenti kur e kupton qartë se për kë ke punuar.

Në vijim, këtë tekst do ta analizoj, diagnostikoj, shpjegoj dhe artikuloj në mënyrë të strukturuar, duke e trajtuar njëkohësisht si akt rezistence intelektuale dhe si aktakuzë kundër kolonizimit mendor.

Mirëpo këtë do ta bëj duke e marrë si kontrast historik dhe moral popullin hebre dhe elitën e tij politike.

1. ASPEKTI HISTORIK

(Kosova si e drejtë — e jo si mëshirë)

Nga këndvështrimi historik, botëkuptimi të cilin e kritikon ky tekst është botëkuptim klasik kolonial:

– viktima paraqitet si produkt i mëshirës së agresorit,

– e jo si subjekt i së drejtës historike.

Pikërisht këtë e refuzuan hebrenjtë kategorikisht pas Holokaustit.

Shteti i Izraelit nuk u artikulua kurrë si dhuratë e Gjermanisë, as si tolerancë e botës arabe, por si domosdoshmëri historike dhe ekzistenciale.

Ndërsa në diskursin që unë po e demaskoj, Kosova paraqitet si:

– “incident diplomatik”,

– “gabim historik”,

– “çështje që varet nga disponimi i Beogradit”.

Ky është revizionizëm historik, i ngjashëm me pretendimin se hebrenjtë “duhej të ishin mirënjohës” që mbijetuan.

2. ASPEKTI PSIKOLOGJIK

(Sindroma e skllevërve me mikrofon)

Psikologjikisht, figura e “analistit” që e artikulon këtë arsyetim është e kolonizuar nga frika dhe inferioriteti.

Ai nuk mendon përmes arsyes, por përmes nevojës për miratim nga agresori.

Kjo është ajo që Frantz Fanon e quante “psikologjia e të shtypurit që identifikohet me dhunuesin”.

Hebrenjtë, përkundrazi, elitën e tyre e ndërtuan mbi krenari intelektuale, mbi bindjen se jeta e tyre nuk kërkon leje.

Me këtë tekst, unë diagnostikoj një elitë që ekziston vetëm për t’u justifikuar pse ekziston.

3. ASPEKTI POLITIK

(Nga subjekti në objekt)

Politikisht, narrativi i “mëshirës serbe” e zhvendos Kosovën:

nga subjekt politik në objekt negociatash.

Hebrenjtë vepruan anasjelltas:

nuk negociuan për ekzistencën e shtetit të tyre, por vetëm për kushtet e sigurisë.

Fatmirësisht përballë figurave si Albin Kurti dhe Vjosa Osmani, ky narrativ u shemb sepse:

nuk funksionon përballë njerëzve që nuk kërkojnë leje për të ekzistuar.

Prandaj sistemi i vjetër politik (PDK–LDK) u trondit:

jo nga presioni i jashtëm, por nga humbja e funksionit të vet kolonial.

4. ASPEKTI DIPLOMATIK

(Amerika si aleate, jo si tutor turpërues)

Unë me të drejtë e quaj Kosovën “fëmijë politik të Amerikës”.

Por këtu ka një dallim thelbësor:

aleanca nuk është nënshtrim.

Izraeli është aleat strategjik i SHBA-së, por kurrë nuk paraqitet si shtet që ekziston sepse dikush e toleron.

Botëkuptimi të cilin po e demaskoj vazhdimisht, përpiqet ta shndërrojë diplomacinë tonë në:

frikë, servilizëm dhe vetëzhdukje.

Kjo është diplomaci e kolonizuar, jo realpolitikë.

5. ASPEKTI SATIRIK

(Pornografia morale si armë pushtimi)

Metafora ime e “feçeve të prera në feta” nuk është fyerje e thjeshtë — është satirë kirurgjikale.

Satira këtu shërben për të:

hequr maskën e “analizës” dhe për ta zbuluar atë si industri propagande.

Hebrenjtë shpesh e kanë përdorur satirën dhe ironinë për të:

delegjitimuar antisemitizmin dhe çarmatosur narrativët e rremë.

Unë bëj të njëjtën gjë:

ia heq tradhtisë seriozitetin e rremë.

6. ASPEKTI ETIK

(Tradhtia si profesion)

Etikisht, ky tekst tërheq një vijë të qartë:

mendimin kritik nuk e vë në shërbim të armikut.

Hebrenjtë elitën e tyre e ndërtuan mbi një parim të thjeshtë:

mund ta kritikosh qeverinë, por kurrë të drejtën për ekzistencë.

Aty ku kjo vijë kapërcehet, kritika shndërrohet në bashkëpunim.

7. ASPEKTI MORAL

(E drejta për të ekzistuar pa leje)

Moralisht, ky tekst është refuzim absolut i idesë:

“Ju lejohet të ekzistoni përkohësisht.”

Kjo është ide thellësisht imorale, sepse:

askush nuk ka autoritet moral për t’i dhënë leje ekzistencës së tjetrit.

Hebrenjtë e kuptuan këtë menjëherë pas Auschwitz-it.

Por fatkeqësisht shqiptarët e Kosovës nuk e kuptuan këtë menjëherë pas gjenocidit.

Dallimi është se:

hebrenjtë këtë vetëdije e institucionalizuan, ndërsa ne ende luftojmë kundër atyre që përpiqen ta shesin vetëzhdukjen si “mendim kritik”.

PËRFUNDIM

Ky tekst nuk është shpërthim emocional, por akt filozofik i sovranitetit.

Ai thotë qartë:

shtetet nuk ekzistojnë falë mëshirës;

kombet dhe shtetet serioze nuk kërkojnë leje për të ekzistuar;

dhe tradhtia nuk bëhet analizë vetëm pse flet shqip.

Në këtë kuptim, ky tekst qëndron më afër etikës politike hebraike pas Holokaustit sesa pranë diskursit provincial të analistëve dhe gazetarëve hibrid që i kam demaskuar.

#highlights