Jo vetëm nga kundërshtari politik, Gashi përmend me emra kush ndikoi në rrënimin e opozitës

Opinionisti Lirim Gashi, ka kritikuar analistët politikë në studio.

Sipas tij, opozita është rrënuar me këshilla që siç i quan ai nga ata “pseudointelektualë dhe pseudoanalistë”.

“Opozita kosovare nuk u rrënua vetëm nga kundërshtari politik. Ajo u rrënua edhe nga këshillat e pseudoanalistëve që e bindën se humbja është strategji, se konfuzioni është thellësi mendimi dhe se ulërima mediatike zëvendëson idenë. Në krye të këtij kori tragjik qëndron Lirim Mehmetaj, i cili e ngatërroi gazetarinë me monologun egocentrik dhe analizën me hakmarrjen personale. Çdo fjali e tij kundër qeverisë ishte një dhuratë falas për pushtetin që pretendonte se po e rrëzonte. Baton Haxhiu, mjeshtër i relativizmit moral, e shndërroi opozitën në një krijesë pa bosht kurrizor: Sot kundër korrupsionit, nesër nostalgjik për të. Sot evropian, nesër i dashuruar me stabilokraci. Ai nuk i këshilloi liderët e opozitës për të fituar – ai i këshilloi për të mbijetuar dhe për të qenë të varur nga këshillat e tij. Vehbi Kajtazi, i cili e ngatërron zërin e lartë me argumentin, e bindi opozitën se mjafton të bërtasësh për ta zëvendësuar programin”, shkruan Gashi.

Tutje, ai përmend edhe Parim Ollurin, L Leonard Kërçukun dhe Asdren Shalën, Shqipe Pantinën dhe Dardan Sejdiun, Visar Ymerin e Adriatik Kelmendin, si dhe Berat Buzhalën.

BoneControl
Денес направете го ова за утре да немате болки во зглобовите
Лек што ја обновува ‘рскавицата, дури и по 60 години
Дознај повеќе
“Parim Olluri u shfaq si hetues moral selektiv: skandalet i sheh vetëm kur i leverdis narrativës së tij të momentit. Opozita, e ushqyer me këtë selektivitet, humbi besueshmërinë publike.

Leonard Kërçuki dhe Asdren Shala e mësuan opozitën të komunikojë politikisht me popullin, pa moral politik. Rezultati? Estetikë pa etikë. Marketing pa moral.

Shqipe Pantina dhe Dardan Sejdiu u shndërruan në ilustrim të tragjedisë së ish-idealistëve që, sapo humbën busullën, filluan të luftojnë më shumë kundër atyre që i ngjanin dikur, sesa kundër pushtetit real.

Visar Ymeri, dikur simbol i reflektimit politik, u tret në gjuhën sterile të ekulibrit artificial: as këtu, as atje – pra, askund.

Ndërsa Adriatik Kelmendi, si dirigjent i studios televizive, e shndërroi debatin politik në spektakël gladiatorësh: kush ofendon më bukur, fiton minutazhin. Kush mendon me kokën e tij, e humb audiencën.

Në këtë orkestër disonante, ku secili luan për egon e vet, Berat Buzhala zë një rol kyç: atë të arkitektit të cinizmit politik. Jo thjesht kritik i pushtetit, por normalizues i mjerimit opozitar. Ai nuk e mësoi opozitën se si ta fitojë besimin e qytetarit, por se si ta përqeshë atë.

Ai nuk e mësoi se si të ndërtojë program, por si të prodhojë tallje.

Te Buzhala, ironia nuk është mjet inteligjence – është alibi për mungesë ideje. Prandaj ai çdo problem serioz e shndërron në batutë, çdo përpjekje për moral politik e relativizon, dhe çdo vizion të qëndrueshëm e shpall naiv.

Prandaj opozita, e ushqyer me këtë helm elegant, filloi ta kishte frikë seriozitetin, sikur të ishte sëmundje”, ka shtuar Gashi.

Promoted Content

Денес направете го ова за утре да немате болки во зглобовите
BoneControl

“Kjo ishte marrëveshja që synonte përmbysjen e Rugovës” – Ja çfarë dinte S…
botasot.info

Мајка од Охрид се тргна од штаки и изоде 10км за 21 ден
BoneControl

Monster Of The Marsh: Where Can You Find This 18-Inch Leech?
Zestradar
Shkrimi i plotë:

Sa e kanë rrënuar opozitën, këshillat e pseudointelektualëve dhe pseudoanalistëve ?

Në hapësirën publike të shoqërisë sonë ka lindur një specie e re: intelektuali i vetëshpallur.

Janë figura që paditurinë e tyre e kanë shndërruar në kapital politik dhe e kanë vënë në shërbim të partive opozitare dhe të liderëve të tyre, po aq të paditur.

Këta aktorë prodhojnë ide me zbrazëti tronditëse mendore, si të kungujve të Halloëeen-it – dhe pikërisht për këtë arsye dëgjohen.

Sepse ai që nuk ka ide të vetat, kapet pas çdo ideje të huaj, edhe kur ajo e çon drejt greminës.

Kështu, liderët e opozitës shndërrohen në humbës të përhershëm, në karikatura groteske të vetvetes – të ngjashme me lodrat plastike kineze që i varin në pasqyrët e makinave të tyre të shtrenjta.

Sepse njësoj si lodrat kineze edhe ata e tundin kokën mekanikisht, pa e ditur pse, duke simuluar lëvizje përpara edhe pse janë mendërisht dhe politikisht, tmerrshësisht të ngecur prapa.

Nga këndvështrimi politik dhe historik

ky fenomen nuk është rastësi.

Historia na mëson se dekadenca politike fillon gjithmonë aty ku mediokriteti ngrihet në normë dhe ku analiza e vërtetë zëvendësohet nga intrigat dhe shpifjet e qelbura.

Çdo epokë e rënies ka pasur bufonët e saj të oborrit që e kanë quajtur veten filozofë.

Dallimi i vetëm sot është mediumi, apo edhe më saktë, rrjetet sociale në vend të oborreve mbretërore.

Nga këndvështrimi filozofik, imitimi amator definitivisht e ka humbur betejën kundër mendimit autentik, veçanërisht pas këtyre zgjedhjeve, që kanë prodhuar fitore plebishitare të Qeverisë Kurti.

Prandaj, pothuajse të gjithë këta “analistë” ma pranojnë privatisht se kanë tentuar të më kopjojnë – dhe se kanë dështuar. Sepse mendimi nuk imitohet si stil.

Siç thoshte në thelb Platoni: hija në mur nuk është e vërteta, por vetëm pasqyrimi i saj.

Prandaj kushdo që më kopjon, mbetet përjetë nën hijen time.

Akoma më pak mund të imitohet koherenca politike e Albin Kurtit.

Mund të huazosh prej saj fjalë, por jo parime.

Mund ta përsërisësh retorikën e tij, por nuk mund t’ia marrësh hua bindjen.

Nga këndvështrimi etik dhe moral

absurdi njerëzor arrin kulmin kur këta persona më luten “kolegialisht” të mos komentoj në postimet e tyre në rrjetet sociale.

Jo nga respekti, por nga frika.

Nga frika se argumentet e mia mund t’ua rrënojnë autoritetin.

Por autoriteti që shembet nga e vërteta nuk ka qenë kurrë legjitim.

Siç na mëson Kanti, iluminizmi nuk është gjë tjetër veçse guximi për ta përdorur mendjen tënde. Kush ka frikë nga ky guxim, nuk ka vend në diskursin publik.

Qëndrimi im si zgjedhje politike e vetëdijshme

është i qartë dhe i qëndrueshëm:

Unë i inkurajoj kopjuesit dhe imituesit e mi amatorë, që të vazhdojnë ta mbështesin opozitën në të njëjtin nivel të ulët intelektual.

Jo nga cinizmi, por nga realizmi politik.

Sepse sa më shpejt që këto parti të demaskohen si shoqëri aksionare të oligarkëve – aq më shpejt shoqëria do ta kuptojë se ato nuk e meritojnë të jenë pjesë e parlamentit të një demokracie të re.

Emra nuk përmend. Ende jo.

Për aq kohë sa nuk e kalojnë kufirin e shkatërrimit total të vlerave morale, etike, patriotike dhe universale, unë tregoj përmbajtje.

Por heshtja nuk është gjendje natyrore – është një vendim.

Dhe përtej një pike të caktuar, heshtja shndërrohet në bashkëfajësi.

Kjo nuk është betejë egosh.

Është betejë për standardin e mendimit publik.

Aty ku ky standard bie, politika shndërrohet në farsë.

Dhe aty ku politika bëhet farsë, çmimin e paguan shoqëria.

Ose, siç thoshte Nietzsche:

Ai që shikon gjatë në humnerë, nuk duhet të habitet kur humnera fillon ta shikojë atë.

Unë kam zgjedhur ta parashikoj dhe planifikoj të ardhmen, pa harruar kurrë se çfarë ka ndodhur në të kaluarën.

Opozita kosovare nuk u rrënua vetëm nga kundërshtari politik.

Ajo u rrënua edhe nga këshillat e pseudoanalistëve që e bindën se humbja është strategji, se konfuzioni është thellësi mendimi dhe se ulërima mediatike zëvendëson idenë.

Në krye të këtij kori tragjik qëndron Lirim Mehmetaj, i cili e ngatërroi gazetarinë me monologun egocentrik dhe analizën me hakmarrjen personale.

Çdo fjali e tij kundër qeverisë ishte një dhuratë falas për pushtetin që pretendonte se po e rrëzonte.

Baton Haxhiu, mjeshtër i relativizmit moral, e shndërroi opozitën në një krijesë pa bosht kurrizor:

Sot kundër korrupsionit, nesër nostalgjik për të.

Sot evropian, nesër i dashuruar me stabilokraci.

Ai nuk i këshilloi liderët e opozitës për të fituar – ai i këshilloi për të mbijetuar dhe për të qenë të varur nga këshillat e tij.

Vehbi Kajtazi, i cili e ngatërron zërin e lartë me argumentin, e bindi opozitën se mjafton të bërtasësh për ta zëvendësuar programin.

Rezultati?

Një opozitë që di të reagojë, por nuk di të propozojë.

Parim Olluri u shfaq si hetues moral selektiv: skandalet i sheh vetëm kur i leverdis narrativës së tij të momentit.

Opozita, e ushqyer me këtë selektivitet, humbi besueshmërinë publike.

Leonard Kërçuki dhe Asdren Shala e mësuan opozitën të komunikojë politikisht me popullin, pa moral politik.

Rezultati?

Estetikë pa etikë. Marketing pa moral.

Shqipe Pantina dhe Dardan Sejdiu u shndërruan në ilustrim të tragjedisë së ish-idealistëve që, sapo humbën busullën, filluan të luftojnë më shumë kundër atyre që i ngjanin dikur, sesa kundër pushtetit real.

Visar Ymeri, dikur simbol i reflektimit politik, u tret në gjuhën sterile të ekulibrit artificial: as këtu, as atje – pra, askund.

Ndërsa Adriatik Kelmendi, si dirigjent i studios televizive, e shndërroi debatin politik në spektakël gladiatorësh: kush ofendon më bukur, fiton minutazhin. Kush mendon me kokën e tij, e humb audiencën.

Në këtë orkestër disonante, ku secili luan për egon e vet, Berat Buzhala zë një rol kyç: atë të arkitektit të cinizmit politik. Jo thjesht kritik i pushtetit, por normalizues i mjerimit opozitar. Ai nuk e mësoi opozitën se si ta fitojë besimin e qytetarit, por se si ta përqeshë atë.

Ai nuk e mësoi se si të ndërtojë program, por si të prodhojë tallje.

Te Buzhala, ironia nuk është mjet inteligjence – është alibi për mungesë ideje. Prandaj ai çdo problem serioz e shndërron në batutë, çdo përpjekje për moral politik e relativizon, dhe çdo vizion të qëndrueshëm e shpall naiv.

Prandaj opozita, e ushqyer me këtë helm elegant, filloi ta kishte frikë seriozitetin, sikur të ishte sëmundje.

PËRFUNDIMI I DHIMBSHËM

Këta njerëz nuk e rrënuan opozitën sepse ishin të fortë,

por sepse opozita ishte mjaftueshëm e dobët për t’u dorëzuar tek ta.

Ata nuk ofruan vizion.

Ata ofruan zë, mllef, ego dhe antilogjikë të paketuar si mençuri.

Dhe opozita, duke i dëgjuar, harroi një të vërtetë elementare:

Qeveritë rrëzohen me ide më të mira, jo me analistë më të zhurmshëm.